ละทิ้งอดีตด้วยการเริ่มต้นกำหนดปัจจุบัน

  เราทั้งหมดต่างก้อเดินทางผ่านวันทุกวันมาพร้อมๆกัน

แต่มีอดีตที่แตกต่างกัน.... อดีตของบางคนก้อหวานลำน่าจดจำ

                     

-- พระเจ้าอาจจะต้องการหัยเราพบคนที่ไม่ใช่....ก่อนที่จะมาพบคนที่ใช่ เพื่อเวลาเราพบคนคนนั้นแล้ว

เราจะได้รู้สึกซาบซึ้งถึงพรที่ท่านประทานมา

- การรักและไม่ได้รับรักตอบ เปงทุกข์ แต่สิ่งที่ทุกข๋ยิ่งกว่า คือการรักคัยสักคน แต่ไม่มีความกล้าพอที่จะบอก

หัยคนคนนั้นรู้ และต้องมาเสียจัยภายหลัง

-- สิ่งที่น่าเศร้าในชีวิต คือการพบคนที่มีความหมายอย่างมากสำหรับเรา แต่มาค้นพบภายหลังว่าไม่ได้ถูกกำหนด

มาเพื่อสิ่งนั้น และจะต้องปล่อยหัยผ่านพ้นไป

-- เปงความจิงที่เราไม่สามารถรู้เลยว่า เรามีอะรัยอยู่ จนกว่าเราจะสูญเสียมานไป แต่ก้อจิงอีกเช่นกันที่เราไม่รู้ว่า

เราพลาดอะรัยไปบ้างจนกระทั้งสิ่งนั้นเข้ามาหาเรา

-- การที่เราจะประทับจัยคัยนั้นใช้เวลาแค่เพียงนาที การที่เราจะชอบคัยใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมง การที่เราจะรักคัยใช้เวลา

เพียงชั่ววัน แต่การที่จะลืมคัยนั้นต้องใช้เวลาชั่วชีวิต

-- อย่าบอกลาถ้าคุณยังต้องการจะพยายามต่อไป อย่าท้อจัยถ้าคุณยังรู้สึกว่าคุณไปไหว

อย่าพูดว่าคุณไม่รักคนคนนั้นอีกแล้ว ถ้าคุณไม่สามารถทำจัยได้ 

ความสุขของคนตัวเล็กๆ

     เชื่อแล้วล่ะว่า...ความสุข...ทำหัยหัวจัยของคนใหญ่ขึ้น พองขึ้นได้จิงๆ

 หลายวันมานี้ คิดขำตัวเองอยู่บ่อยๆขำอะรัยบางอย่างที่เคยทุกข์ร้อนจะเปงจะตาย

 พอมาถึงวันนี้....กลับมานั้งนึกถึงพร้อมกับรอยยิ้มได้

    วันนั้นฟุมฟาย โวยวายเสียเหลือเกิน

เครียดมาก เศร้ามาก จนคิดอยากจะทำอะรัยบ้าๆ

หลายอย่างเลย เหมือกับคนจมน้ำ ที่พยายามจะตะกายโผล่ขึ้นมาหายจัยบนผิวน้ำ

 พยายามไขว่คว้าหาความสุข

พยายามทำอะรัยที่จะลืม....จะทิ้งความทุกข์หัยได้

 คิดๆๆ คิดออกไปไกลมากๆ ปล่อยหัยตัวเองเครียดอยู่พักใหญ่

ก้อเริ่มหมดแรงตะกาย เริ่มอยู่นิ่งๆ บ้าง

    ที่นิ่งก้อไม่ใช่ว่าคิดได้ หรือเข้าจัยชีวิตอะรัยเลย

แต่พอมันเจ็บมาถึงจุดหนึ่งแล้วมันก้อค่อยๆ คลายไปเอง

มานเหมือนสูงสุดสู่สามัญอะรัยอย่างนั้นมากกว่า

 และขณะที่สติของกรุค่อยๆ กลับมาเรื่อยๆนั้น กรุก้อเริ่มรู้สึกว่าชีวิตกรุผ่อนคลายขึ้น

 อะรัยต่างๆ ก้อค่อยๆ ลงตัว

ตื่นขึ้นมาบางวันก้อจำความทุกข์นั้นได้บ้าง....ลืมบ้าง บางวันก้อเริ่มเผลอมีความสุข

 มีอยู่วันหนึ่ง ลืมตัวหัวเราะดังๆ ออกมา รู้สึกตัวเลย

เฮ้ย....กรุมีความสุขนี่นา....ตกกะจัย

นี่ความสุขมานมาง่ายอย่างนั้นเลยหรอว่ะ ไม่รู้เนื้อรู้ตัวจิงๆ

ก้อเลยเข้าจัยสัจธรรมของชีวิต (ชีวิตตะเอง)

ว่ากรุไม่เหงต้องไข่คว้าอะรัยที่มานอยู่ไกลตัว หรือคิดทำอะรัยที่มานยุ่งยากขนาดนั้นเลย

ไม่เหงต้องแสวงหาทางออก หาปรัชญามาบรรลุชีวิตอย่างนั้น

 ทำไมกรุไม่มาอยู่ตรงจุดนี้ตั้งนานนะ

ไปบ้าอยู่ที่ไหนมาเนี่ย

    คนตัวเล็กๆ อย่างกรุ....ไม่ต้องใช้พื้นที่ของโลกหัยเปลืองเลย

แค่พื้นที่เล็กๆ ที่ได้อยู่กับอะรัยเล็กๆ ที่ได้ทำ

มานก้อทำหัยมีความสุขได้

เริ่มเชื่อเลยว่า จิงๆ แล้วความสุขอยู่ไกล้ตัวกรุมาก

มาซ่อน มาแอบและโผล่มาตรงนั้น ตรงนี้ได้อย่างคาดไม่ถึง

 เพียงแต่กรุต้องรู้จักใส่จัยกับอะรัยรอบๆ ข้าง หัยดวงตามองดูสิ่งเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ตัวบ้าง

บางที....กรุอาจจะเหงมุมอีกมุมหนึ่ง

เจ้าจัยในอีกด้านหนึ่ง ซึ่งเปงด้านที่กรุอาจจะไม่คาดคิดมาก่อน

ว่าจะทำหัยหัวจัยกรุใหญ่ขึ้นได้เรื่องที่คิดว่าเล็ก

 ก้อเลยไม่เล็กอย่างที่คิด

 และเรื่องที่ไม่เคยคิด....กลับทำหัยชีวิตเปงเรื่องเล็กไปได้ซะนี่.....

  ps. สุดท้ายนี้ต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เข้ามาคอมเม้นหัยสแตมป์นะค่ะ ที่สามารถทำหัยได้999คอมเม้นอย่างที่ตั้งจัยเอาไว้ค่ะ(อิอิและยินดี..ดีจัยด้วยคนที่ได้เม้นเปงคนที่999แล้วคุณจงอธิฐานมาหนึ่งข้อแล้วคุณจะได้สิ่งที่คุณต้องการตามที่ขอนะจ๊ะ...น้องหวายผู้ใชคดี ^__^  ) 

รักไม่มี....ไม่มีสูตรสำเร็จ

    สมการความรักจะแก้ด้วยสูตรใด คงไม่มีคำตอบที่ถูกต้องนักและคงไม่มีแบบเฉลยใดที่บอกธงคำตอบได้ครบสูตร อีกทั้งไม่มีติวเตอร์คนใด เปิดสถาบันกวดวิชาความรักเพื่อหัยทุกคนสอบผ่านได้โดยง่าย

    หากแต่คนที่คิดจะรักจักษ์ต้องสร้างสมการ แล้วหาสูตรรักที่เหมาะเฉพาะตัวขึ้นมาจะด้วยวิธีการถอดสแควรูท หรือการหาค่าทศนิยม หรือไม่ก้อแล้วแต่ศักยภาพระหว่างหัวจัย การหาสูตรมาถอดสมการจะเอี้ยวคอไปลอกเพื่อนที่อยู่ข้างๆก้อคงไปได้ยาก ด้วยเหตุแห่งพื้นนิสัยไม่มีคัยเหมือนกัน ดังนั้นสูรตรักจึงเปงคนละสูตร

    ทว่าการจะแก้ไขหัยสมการลงตัวอาจมีขั้นตอนที่ซับซ้อน จนบางคนอาจถอยห่างเพราะเหนื่อยล้า ไม่อยากแก้ไข อีกทั้งสมการรักของแต่ละคู่ก้อมีเส้นคู่ขนานโยงใยอยู่เปงอันมาก แต่ถ้คิดจะรักก้อต้องนำเส้นที่โยงใยเหล่านั้น มาถักทอหัยเปงสายใยอันพอเหมาะกับหัวจัย ถ้านำสายใยมาถักทอแบบผิดวิธี อาจนำพาความชุลมุนวุ่นวายตามมาอีกนับไม่ถ้วน

    ความรักจึงมักเกิดความชุลมุน ด้วยเหตุว่าเปงความรักที่สดใสส่วนใหญ่จึงหัยความรักแบบไม่ต้องถอดสมการ เปงกานลิ้มลองความรักแบบตามจัยฉันการลองผิดลองถูกในความรัก ไม่ใช่สิ่งผิด แต่เมื่อลองรักและทุ่มรักอย่างหมดจัยด้วยหวังจัยจะได้คำตอบว่าเทอก้อรักฉันเช่นกันนั้น ม้นยากยิ่งกว่าเข็นรถยนต์ขึ้นภูเขาเสียอีก

    เพราะความรักมานไม่มีคำตอบ มานอยู่เหนือเหตุผล มานอยู่เหนือสมการ มานอยู่เหนือกาลเวลา อยู่เหนือการบีบบังคับ ดังนั้นการหวังจะได้รักตอบจึงยากกว่าหลายเท่านัก

    เมื่อได้รักมาแล้ว อย่ารักคัยจนหมดจัย อย่าผลีผลามรัก ค่อยๆรัก ค่อยๆเปิดจัยรักแล้วจัดแบ่งหัวจัยเผื่อไว้กับความผิดหวัง หัวจัยคนเรามีถึง4ห้อง ต้องจัดแบ่งไว้เปงเบาะรองความผิดหวัง รวมทั้งต้องแบ่งหัวจัยไว้รักตัวเองสักหนึ่งห้องใหญ่ แล้วค่อยแบ่งสันปันส่วนหัยกับคนอื่นๆอย่าลืมว่าความรักมานมีขีดจำกัด มีเงื่อนไขหลายอย่างที่ต้องอาศัยเวลา ดั่งเช่นคำพังเพยที่ว่า

"ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพสูจน์คน"

    เมื่อแบ่งปันส่วนรักและถอดสมการอย่างลงตัวแล้ว ก้ออย่านีงดูดายที่จะดูแลรักอย่างถูกวิธี เหมือนการปลูกต้นไม้ ที่ค่อยๆ รดน้ำ ค่อยๆ พรวนดิน หัยรากหยั่งลึกไปในดินอย่างคงมั่นแล้วเมื่อนั้นคุณจะได้อิงร่มเงาแห่งรัก หัยเปงที่พักพิงจัยอย่างยั่งยืน

ปล.อัพเยอะยอมเปลื่องค่าไฟนะเนี้ยอยากจะบอกว่าตอนอัพโครตง่วงมากกๆ

      เมื่อยมือสุดตีนคัยตกเลขอันนี้ก้อช่วยไม่ได้นะจ๊ะหุห

สุดท้ายคิดถึงคนที่ไทยนะจ๊ะรวมถึงเพื่อนๆRSUเหมือนเดิม

    ปล.ถ้าเปงไปได้ก้ออยากกลับเมืองไทยไปหาแม่เหมือนกันคิดถึงนะ

    ถ้าคุณรักคัยสักคน

        บางครั้งมานก้อยาก....ที่จะตัดสินจัยเลือกอะรัย ในระหว่างการเดินของชีวิตที่จะหยั่งรู้ว่าสิ่งที่เลือกนั้นผลจะเปงอย่างรัย

ยากที่สุด...ที่จะแก้ไขสิ่งเหล่านั้นและที่สุดของความยาก......นั้นคือการรักษาสิ่งดีดีไว้กับเราตลอดไป

         ฉันไม่มีเหตุผลมากนักนัยการตัดสินจัย คบหาคัยสักคนเพียงแค่ คุยกัน ถูกจัย เข้าจัยกัน นั่นก้อเพียงพอแล้ว

แล้ววันหนึ่งก้อเปงฉันเองที่จะบอกคนเหล่านั้นว่าเราไปกันไม่ได้

วันแล้ว วันเล่าที่คัยต่อคัยผ่านเข้ามาแล้ว

ฉันก้อปล่อยหัยผ่านไป ไม่มีเหตุผลอะรัยมากกว่าคำว่า..เบื่อ..เหนื่อยหน่าย..ไม่มีคัยสักคนที่จะได้อย่างจัยเรา

        ขอโทดเหลือเกิน สำหรับความจิงจัยมากมายของหลายหลายคน สำหรับน้ำตาที่เสียเพื่อฉันคนนี้

เพียงเพราะฉันคนนี้ไม่รู้จักตัวเองดีพอ ทุกครั้งที่ฉันบอกว่าคุณไม่ใช่ เราเปงเพื่อนกันเถอะนะ

ถ้อยคำเหล่านี้ทำหัยฉันเสียเพื่อนดีดีไปเสมอหัยอภัยคนที่คุณว่าจัยร้ายคนนี้เถอะนะ

         คุณไม่ใช่คนที่ฉันจะสามารถ ใช้เวลากับคุณได้ตลอดชีวิตเพื่อนๆพากันบอกว่าฉันใช่แฟนเปลือง

เหลือเกิน พยายามจะหา the best ไปถึงไหน

ไม่ว่า อะรัยที่ดีมันต้องมีดีกว่าเสมอหรือเปงเพราะฉันตั้งความหวังไว้สูงเกินไป..อาจเปงไปได้ 

อย่างที่เค้าว่า ช/ญ ดีๆตายไปหมดแล้ว

        น่าขำนะ..ฉันคนนี้ไม่ได้ต้องการคนดีดี แต่ต้องการเพียงคัยสักคน

ที่จะอยู่ด้วยกันได้ใช้ชีวิตรวมกันอย่างมีความสุขไปตลอดในช่วงเวลาที่เหลือ เท่านั้นเอง

        และแล้ววันนี้....ฉันก้อมีคนๆหนึ่งที่ทำหัยฉันคนนี้ร้องไห้ได้

ไม่ใช่เสียจัย....แต่เปงน้ำตาแห่งความดีจัย....ปลื้มจัย....มีความสุข

เค้าไม่ได้ทำอะรัยแตกต่างไปจากคนอื่นมากมาย แค่คนธรรมดาไม่ได้รูปหล่อ/สวยเหมือนบางคน....

ไม่ได้รวยอย่างคัยคัยคาดหวังแต่....มีความรัก หัยฉันคนนี้มากมาย

อย่างที่ไม่อาจจะคืนกลับไปได้หมด

        ฉันคนนี้....คนที่ไม่เคยเชื่อว่าความรักมีในโลก ไม่เคยเชื่อว่าจะรักคัยได้มากกว่าตัวเอง

ไม่เคยที่จะคิดถึงเรื่องของคัยมากกว่าตัวเอง

....ความรัก แด่ ณ วันนี้....ฉันกับร้องไห้ทุกครั้งเมื่อได้ยินคำบอก..รัก..รัก..รัก..ฟังดูอบอุ่นอ่อนหวาน

....แตกต่างจากคนอื่นนัก และฉันก้อรู้ว่าฉันคงตกหลุมรักเค้าเข้าแล้วทุกวันนี้ฉันกับเค้าก้อรักกันอย่างมีความสุขที่สุด

        ฉันจึงอยากจะฝากถามเพื่อนๆว่าถ้าคุณรักคัยสักคน คุณจะรู้สึกได้ในนาทีนั้นว่าคนคนนี้

ที่คุณรอค่อยมานานที่คุณจะสามารถใช้เวลาทั้งชีวิตอยู่เคียงคู่กับเค้าได้ ทุกๆนาทีที่ผ่านไป

มีความหมาย มีความสุข มีแต่ความทรงจำ

ที่เรียกรอยยิ้มเสมอ

       lf the answer is totally different from What you aredoing or What you are now, don't be afraid.

Listen to your heart. lf the answer is still the same,don't be afraid to change.

Take a deep breath...and go for it.

DO not betray yourself because you might be happy with it some day.

Who knows?

อย่า....ทรยศตัวเอง

   หากคำตอบที่คุณได้ยินกับสิ่งที่คุณกำลังทำหรือเปงอยู่ แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อย่าตกจัยจงฟังเสียง(หัวจัย)ของตัวเองอีกครั้งอย่างตั้งจัย หากคำตอบที่ได้รับ ยังคงแตกต่างจากสิ่งที่คุณกำลังทำหรือเปงอยู่ จงอย่ากลัวที่จะเปลี่ยนแปลง และถ้าเสียง(หัวจัย)นั้นมานจะทำหัยเราต้องออกนอกเส้นทางเพื่อเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ลองสูดลมหายจัยลึกๆ แล้วลุยกับมานซักตั้ง วันหนึ่งหันกลับมามองมาน แล้วคุณจะ....ยิ้ม

ข่าวร้ายที่ต้องเจอ

    วันนี้คัยจะไปรู้ล่ะว่าจะมีเหตุการณ์ที่ไม่น่าคิดและมานสามารถเกิดขึ้นไม่กี่ชั่วโมงนี้เองวันนี้กรุได้รับโทรสับจากทางโรงบาลในซิดนีย์ว่าผลการตรวจเลือดของกรุเปงโรคโลหิตจางหรือว่าเลือดจางมานเกิดจากการทำงานของกระบวนการเม็ดเลือดผิดปกติในร่างกายมีเม็ดเลือดแดงน้อยเกินไปและอีกอย่างกรุยังเปงไมเกรนด้วยซึ่งตอนนี้มานก้อเริ่มมีอาการปวดหัวบ่อยอีกแล้วบวกทั้งร่างกาพตอนนี้ไม่แข็งแรงพ่วงกับสภาพของจิตจัยที่อ่อนแอ่ด้วยและแล้วมานเลยส่งผลหัยทางบ้านไม่สบายจัยอย่างมาก(อย่างแรง)ดังนั้นกรุจะไปรู้ล่ะว่ากรุจะต้องหยุดพักการเรียนสักเดือนสองเดือนซึ้งมานเปงข่าวที่ร้ายแรงสำหรับกรุมากๆ

ย้อนสาเหตุท้าความเดิม

    กรุจะไปรู้ล่ะอยู่ดีๆตัวเองต้องมาหยุดเรียนซะงั้นทั้งๆที่ต้วเราตั้งจัยจะมาเรียนแท้ๆกรุเลยไม่ยอมเถียงหมอทางโรงบาลว่ากรุยังแข็งแรงดีไม่เหงว่าสภาพร่างกายกรุจะไม่หวั้นตรงไหนมานเลยย้อนมว่า"คุณกำลังฝืนสภายร่างกายตัวเองหมอรู้ว่าคุณทำตัวหัยร่าเริงแต่จิงๆแล้วคุณเก็บความรู้สึกเอาไว้คุณรู้ไหมว่าสภาพจิตจัยคุณอ่อนแอ่มากเลยส่งผลหัยคุณมีอาการไมเกรนขึ้นซึ่งมานเกิดจากสภาพจิตจัยองคุณเอง(วิชาการมากๆ)และทางเราเหงว่าร่างกายคุณอ่อนแอ่ลงตอนนี้คุณเจอยังปัญหาทั้งสองด้านคือสภาพทางด้านจิตจัยกับร่างกาพร้อมกับคุณยังมีอาการปวดหัวบ่อยๆไม่มีแรงบ้างเปงบ้างครั้งและก้อไม่สบายบ่อยอีกดังนั้นเราเหงสมควรว่าคุณควรหยุดรักษาตัวหัยสภาพร่างกายดีขึ้นก่อน"(กรุนึกในจัยว่ากรุถามแค่ประโยคเดียวมานเล่นตอบกรุเปงชุดๆเลยว่ะแม่งพร้อมกับบอกอาการหัยด้วยโว๊ย..ทำยังกับเปงตัวกรุเหอะๆรู้ดีกว่ากรุอีกแม่งยังทะลึ่งเบเบ๋ตัดสินจัยแทนพ่อแม่กรุซะงั้นว่าควรหยุดพักการเรียนสักระยะเออพ่อกับแม่กรุก้อบ้าจี้ยอมทำตามที่มานบอกซะงั้นหุหุงงกับตัวเองว่ะ)

    สรุปแล้วว่าเมื่อทางผู้ใหญ่เรียกร้องมากรุเลยจัดหัย(แต่เค้าจะรู้ไหมว่ากรุเสียจัยมากแค่ไหนที่ตัวเองต้องมาหยุดพักการเรียนกับเรื่องที่ไม่เปงเรื่องและโทดตัวเองว่าทำไมต้องมาเจอเหตุการณ์ที่เลวร้ายในต่างแดนด้วยว่ะ)จะหัยทำงัยได้ล่ะเมื่อมานเจอปัญหาแบบนี้พูดได้เพียงสั้นว่า ต้องยอมรับความจิง

กับสิ่งที่มานเกิดขิ้นกับกรุซึ่งมานไม่สามาถรหนีปัญหาได้แล้วก้อต้องคงยอมรับมานในวันนี้

ปล.แม่งกรุทราบซึ่งหมอที่นี้โครตสามาถรตัดสินจัยแทนพ่อแม่กรุได้

      โรงบาลเมือกนอกเก่งซิบสามาถรบอกอาการได้เหมือนตัวเองเปงผู้ป่วยหุหุ

      กรุคิดผิดที่มาเข้าโรงบาลที่นี้ว่ะ

      แล้วที่อยากจะบอกมากๆกรุซึ่งกับหมอที่นี้จิงๆว่ะแม่งเสือกหวังดีกับกรุมากๆเปงหวังเปงใยกรุเหลือเกินนน

..(เกินจนกรุซิบหายเลย)เหอะๆสุดท้าย*ปากดีนะ....หมอ*รักนะจุ๊บจุ๊บ

Game of Iove

บางทีความรักก้อเหมือนกับ เกม เกมหนึ่งที่พอเราได้เล่นแล้วจะทำหัยเกิดความต่อเนื่อง

เกี่ยวพันจนกลายเปงความผูกพันเปงส่วนหนึ่งของความรู้สึก ของชีวิต โดยที่ไม่รู้ตัว

และบางครั้ง..เราก้อไม่อาจออกจากเกมได้ความรักอาจเปงเกมๆเดียวที่ไม่มีคัยออกแบบไว้

ไม่มีคัยสร้างโปรแกรมเพื่อหัยได้ชัยชนะทุกครั้งเราจะต้องเล่นด้วยจินตนาการผสมผสานการใช้สติ

อยู่บนความเปงจิงไม่อาจมีสักนาทีที่เราจะละเลยได้เพราะความรัก...

เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังจึงจำเปงต้องรอบคอบ ใส่จัยและระมัดระวัง

เพราะเกมนี้มีเดิมพันด้วยหัวจัย

ขณะที่เราอยู่ในเกมนั้น เหมือนชีวิตที่กำลังอยู่ในเกมรุกเราจะรู้สึกกล้าหาญ

กล้าที่จะเผชิญกับอุปสรรคเพราะความรักจะสร้างพลังหัยเราเข้มแข็ง

ที่จะรุกไปข้างหน้าเพื่อชัยชนะ

แต่เมื่อมาถึงนาทีที่ความรักจากไปเราต้องกลับมาเปงฝ่ายอยู่ในเกมรับ

การอยูในเกมรับที่ดีจะต้องอดทนและยอมรับหัยได้ในทุกสิ่ง

เพราะเมื่อทุกๆ อย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว

อะรัยที่เคยเปง จะส่งผลหัยตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

เคยสุขแค่ไหน ก้อจะยิ่งทุกข์เท่านั้นเคยรักมากแค่ไหน ก้อจะยิ่งเจ็บมากเท่านั้น

เคยยิ่งใหญ่ก้อจะกลายเปงไร้ค่า และต่ำต้อยเคยเพียบพร้อมก้อจะไม่เหลืออะรัย

การที่จะอยู่อย่างคนที่รู้ว่า ความรักที่เคยมีมันไม่มีอีกแล้ว

ค่อนข้างเปงเรื่องยากเพราะเมื่อไม่มีความรักแล้ว

ก้อไม่ใช่แต่ความรักเท่านั้นที่จะหายไป

มานเหมือนทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่างที่เราได้ตั้งความหวังเอาไว้

ได้หายไปด้วยในคราวเดียวกัน

สิ่งสำคัญก้อคือ เราจะทำอย่างไรต่อไปในชีวิต

เราจะรับมือกับเกมๆ นี้ได้อย่างรัย กับอุปสรรคที่จะโถมทับเข้ามา

เพื่อหัยเราได้พิสูจน์ความเข้มแข็งของตัวเอง

วันพรุ่งนี้จะต้องหัยเราอยู่และยืนหยัดต่อไป

วันพรุ่งนี้ที่จะรอคอยว่าเราจะร้องไห้หรือยังเชิดหน้าต้องเตรียมคำตอบไว้

ตอบคำถามของผู้คนที่อยากรู้

มากมายและเตรียมคำตอบที่ดีไว้สำหรับตัวเอง

ตั้งเกมรับด้วยความอดทน

การที่ต้องรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เรา ควรรุก

และเมื่อไหร่ ควรรับและที่สุดแล้ว เกมรัก ก้อไม่ใช่ เกมชีวิต

รักแพ้....ชีวิตจึงไม่แพ้

ปล.กรุเมื่อยมือโครตสงสัยเดือนนี้ค่าไฟคงจะแพงว่ะ

หวังว่าคงจะดองไว้อีกนานฮีฮีๆๆ

คนไทยช่างมั้วว่ะ

   เคยถูกฝรั่งด่า ก้อเพื่อนกันแหล่ะมานหาว่าเราไม่มีมารยาท ก้อคนไทยกับนิสัยเข้าคิวมานไม่ค่อยจะคุ้นกันจะทำอะไรก้อแย่งกันไปหมด

จะเข้าลิฟท์จะขึ้นรถเมล์จะลงทะเบียน

เรียนหนังสือหรือแม้แต่จะจ่ายเงินซื่อของก้อยังไม่มีการเข้าคิวเรียงลำดับว่าคัยมาก่อนมาหลังคัยพุ่งเข้าไปได้กรุก้อจ่ายก่อนล่ะ

ก้อกรุนึกว่ามานจะเหมือนเมืองไทยเพราะตอนนั้นเพิ่งไปใหม่ๆ

   เรื่องบุหรี่ก้ออีกอย่าง ถ้าสูบแบบไม่ดูตาม้าตาเรือไปสูบในที่มีป้ายห้ามสูบ ฝรั่งมานจะด่าเราตรงนั้นเลย

แล้วคนสูบจะรู้สึกอายมากกว่าจะหาเรื่องกลับคืน

   ขับรถเปลี่ยนเลนขืนไม่หัยสัญญาณก้อจะได้รับนิ้วกลางเปงสัญลักษณ์อวัยวะเพสชายแทนสัมพันธ์ไมตรี

   ถ้ารถเมล์ไม่จอดรับผู้โดยสาร เขาจะโทรไปแจ้งฝ่ายบริการทันที ไอ้คนขับก้อซวยไป

   ถ้าร้านขายของติดป้ายว่าปิด 18.00น เขาก้อจะปิดตรงเป๊ะ

ต่อหัยไปกราบตีนของซื้อฮลล์เม็ดนึงเขาก้อไม่ขายก้อค่าจ้างหัยมาทำงานถึง18.00นexactlyเท่านั้นนี่

   ฝรั่งบางทีก้อ strict เกินเหตุจนน่าถีบมีร้านขายหนังสืออยู่ร้านนึงติดป้ายไว้เลยว่า

 ไม่รับแลกเหรียญ วันนั้นกรุเดินเข้าไปขอแลกเหรียญจะหยอดตู้ซื้อcokeในตู้ของเอ็งนี้แหล่ะจะหัยแลกหรือไม่หัย  

ok. ok.  ถ้างัยหัยแลก  โถ!   อีงก   อยากจะด่ามานอย่างนี้ แต่ตอนนั้นนึกภาษาอังกิดไม่ออกเลยได้แต่แค้นอยู่ในจัย