ละทิ้งอดีตด้วยการเริ่มต้นกำหนดปัจจุบัน

เราทั้งหมดต่างก้อเดินทางผ่านวันทุกวันมาพร้อมๆกัน

แต่มีอดีตที่แตกต่างกัน.... อดีตของบางคนก้อหวานลำน่าจดจำ

แต่ของบางคนก้อขมขื่นจนยากที่จะเยี่ยวยาก้อคงจะจิง.....หากจะบอกว่าอดีตเปงตัวกำหนดปัจจุบัน

หากอดีตนั้นเปงอดีตที่มีค่าครวแก่การจดจำ

เปงอดีตที่มีพลังเพียงพอที่จะสรรค์สร้างสิ่งดีๆ หัยกับปัจจุบันและอนาคตได้

ซึ้งนั่นก้อเพียงความโชคดีของชีวิตที่ไม่ใช่ทุกคนจะได้มี.....ได้เจอ ยังมีอีกมากมายที่ต้องอดทนอยู่อย่างทรมาน

กับวันคืนที่เต็มไปด้วยบาดแผลอันเรื้อรังที่ติดตัว ติดตามมาในความทรงจำอย่างยากที่จะลืมเลือน

แม้ว่านั่นจะเปงเรื่องธรรมดาที่คัยๆ ในโลกก้อต้องเจอ ต้องมีบ้าง

เมื่อเรากล้าจะออกมาเรียนรู้อยู่ในโลกกว้าง เราก้อต้องกล้าที่จะเผชิญกับวันคืนที่อาจจะไม่ได้เปงอย่างที่เราคิด

เราต้องได้เรียนรู้ทั้งรอยยิ้มและหยาดน้ำตา

น้ำตาที่ไม่เหมือนกับรอยยิ้ม ที่ยิ้มแล้วก้อหายไป แต่น้ำตาเมื่อไหลออกมาแล้ว

จะทิ้งความเจ็บปวดไว้ในหัวจัยเนิ่นนานแล้วเราจะทำอย่างไร?...

จะเก็บงำความทุกข์ระทมนั้นไว้กับตัวตลอดไปเลยหรือ

ชีวิตที่มีความสุขอย่างแท้จิงนั้น อาจจะต้องเปงชีวิตที่ไม่มีอดีตที่ขมขื่น

แต่อดีตที่ขมขื่นเปงสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

แก้ไขไม่ได้เจอแล้วต้องเจอเลย หากเรามีอดีตที่ไม่น่าจดจำ

แล้วเราจะไม่มีวันเจอความสุขที่แท้จิงได้เลยใช่ไหม?.....

ตอบว่าไม่ใช่.... เราหลีกเลี่ยงที่จะเจอกับอดีตที่ขมขื่นไม่ได้ แต่เราก้อหลีกเลี่ยงที่จะจำ

และเดินออกมาจากมานได้

เดินออกมาช้าๆ เดินมาจากวันคืนแห่งความผิดพลาด วันคืนแห่งความทุกข์ระทม

แม้มานจะไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ก้อไม่ใช่เรื่องยากที่เกินความพยายามเพราะความทรงจำก้อเหมือนกับลิ้นชัก

ที่มีอะรัยเราก้อเก็บมานไว้ในนั้น จนบางทีมานรกรุงรังไปหมด

หากได้กวาดเก็บมานหัยเรียบร้อยบ้าง

ทิ้งในสิ่งที่ควรทิ้งบ้าง ก้อคงจะมีที่ว่างหัยความทรงจำดีๆ ในวันต่อๆ ไปได้เก็บและ

ได้มีที่อยู่บ้างการเดินออกมาจากอดีตนั้น ต้องเริ่มต้นที่การกำหนดปัจจุบัน

เพราะปัจจุบันก้อจะหมายถึงอนาคต

และอนาคตของเราที่ถูกกำหนดไว้แล้วก้อจะมีจุดหมายที่ชัดเจน

ต้องตอบคำถามของวันนี้หัยได้ว่า พรุ่งนี้เราอยากทำอะรัย......

อยากเปงอะรัยกว่าอดีตจะรู้ตัวว่า...

เราได้ทิ้งมานมาอย่างสิ้นเชิงแล้ว ปัจจุบันของเรา...ก้อพร้อมที่จะเปงอดีตที่ดีของอนาคตแล้ว

ปล.ขอโทดเพื่อนทุกคนนะค่ะที่สแตมป์หายไปนานต้องนี้กลับมาแล้วค่ะคิดถึงเพื่อนๆทุกคนมากๆ..